In aanwezigheid van Pelagie Papeliers en Paula Breyssens , twee dames die ooit nog verbleven hebben in het oud-weeshuis werd het Sociaal Huis in Halle officieel geopend. Beide dames hebben hun jeugd namelijk doorgebracht hier. Het is hun thuis geweest! Zij vertegenwoordigen eigenlijk de vele kinderen en vriendjes van toen die hier ook hun thuis gehad hebben.
Met dit Sociaal Huis wilde men de personeelsleden van de sociale diensten én een paar sociale partners een betere huisvesting geven om zo de cliënten op een degelijke manier verder te kunnen helpen, en de samenwerking te intensifiëren.
Voorzitter Harnie gaf een overzicht van het leven in het gebouw. Het bureel van Weldagigheid bracht toen hulp aan Huis, en de Commissie van Burgerlijke Godshuizen waakte over de residentiële hulp aan ouderen, zieken en weeskinderen.
Ze bestonden tot 1925 en werden dan samengevoegd tot de COO, de Commissie van Openbare Onderstand u waarschijnlijk beter gekend
In 1976, na de fusies van Gemeenten nam het huidige OCMW de taak van zijn voorgangers over. Maar we gaan terug in de tijd, de tijd dat in Halle de idee rijpte voor de oprichting van een weeshuis.
En ja een geschenk viel uit de hemel in 1862. In de toemalige Bosstraat, nu de Basiliekstraat, op de hoek met de Vuurkruisenstraat, kreeg de Commissie een legaat van broer en zus Thienpont met de wens het pand om te bouwen tot weeshuis. Op 1 april 1864 namen de eerste weeskinderen er hun intrek. Leuk gelegen zou je denken was het niet dat de Zenne toen een open riool was en de kosten aan het gebouw erg hoog opliepen.
De zoektocht naar een andere locatie begon, en in 1902 lagen de plannen van Architect Dhaeyer op tafel om in de Parijsstraat, de huidige A.Demaeghtlaan een nieuw en ruim tehuis te bouwen voor de opvang van , in eerste instantie althans, de Halse wezen.
Het weeshuis werd gebouwd in 1904, exact 112 jaar geleden
Voor de uitbating werd contact genomen met de stichter van de religieuze congregatie van de Zusters van O.L.Vrouw van Barmhartigheid .
Zij namen naast de sterk religieus geïnspireerde opvoeding, ook het onderwijs van de kinderen voor hun rekening. Een weeshuis enkel voor meisjes tussen de 5 en 10 jaar bij de opname, tot de jonge mensen 21 jaar waren.
Pas in 1930 werd beslist de kinderen niet zélf meer te onderwijzen. De kleuters moesten naar de bewaarschool in de Zuster Bernardastraat, de anderen naar de Sint Mariaschool in de Handbooghof.
Om het weeshuis financieel te runnen deed men beroep op weldoeners. Deze kwamen niet enkel met materiële zaken op de proppen, maar reikten ook financiële middelen aan waarmee het verblijf van een kind betaald kon worden. Afhankelijk van de leeftijd schommelde de prijs tussen 100 en 230 frank op jaarbasis
Voorzitter Harnie: “Een pronkstukje hier achter mij getuigt ook dat jonge mensen gelukkig ook jong blijven en graag kattekwaad uithalen. Men ontglipte de zusters weleens en kroop tot in de nok van het dak om daar hun naam op het pleisterwerk te schrijven. De aannemer kon gelukkig 1 stukje van het pleisterwerk recupereren alvorens het dak bij de renovatiewerken sneuvelde. Het blijft nu, hopelijk nog voor héél lang een tastbaar stukje emotie uit de tijd van het weeshuis en de kinderen. 189 meisje, 189 ervaringen”
VAN WEESHUIS NAAR RUSTHUIS
Na het weeshuis kwam in 1951 het “rusthuis”, maar ook hier enkel een vrouwelijke afdeling. De mannen kwamen in het Kasteel van Bralion terecht. Maar ook dit werd te klein en in 1970 werd het nieuwe rusthuis Zonnig Huis geopend. De zwaardere invalidenkwamen in het Oud Weeshuis terecht.
De mannen bleven in het Kasteel en de andere kregen een kamer in de toenmalige nieuwbouw.
Maar op een bepaald moment voldeed het oud weeshuis niet meer aan de Brandveiligheidnormen. En aldus werd er werk gemaakt van wat nu het huidige rusthuis is.
In 2002 reeds ging het huidige rusthuis open
De rode draad is “ZORG DOOR DE EEUWEN HEEN”
In dit gebouw is nu al de ganse sociale dienst gehuisvest, evenals de woonwinkel en de diensten errond, evenals diverse private partners die nauw betrokken zijn bij onze opdracht.
Voor burgemeester Dirk Pieters heeft de samenwerking tussen het OCMW en het stadsbestuur om een sociaal huis te verwezenlijken zijn vruchten agfgeworpen. Ook zegde hij dat er nog een lange wachtlijst in Halle is om hulp te krijgen en dat er zal gewerkt gewerkt worden om in 2018 het labe
