Halle
Felix Merckx
Bij OCMW Halle werd 20 jaar serviceflats Van Koekenbeek gevierd. Zij werden gebouwd met het geld dat Juffrouw Irène Van Koekenbeek naliet bij haar overlijden. Op 2 maart 1986 overleed Juffrouw Irène Van Koekenbeek. In die tijd kreeg juffrouw Van Koekenbeek materiële hulpverlening van het OCMW onder de vorm van maaltijden , poetshulp en gezinshulp Zij was een eenzaat en weinigen kregen toegang tot haar leefwereld. Bij de viering mocht Eugenie De Maere, die de eerste bewoonster was de feesttaart aansnijden.
Groot was de verbazing toen het OCMW na haar dood vernam medeerfgenaam te zijn Het testament was lijvig , de bezittingen nog lijveriger. Het OCMW kwam helemaal op het einde van een lange rij gegadigden met de woorden …. Le restant est ………….
Voorzitster Marie Rose Harnie: “Het restje was voor ons . Maar dat restje was helemaal geen restje zoals U en ik zouden denken , het ging over ettelijke miljoenen Belgische franken Maar ze stelde een voorwaarde. Het kapitaal moest belegd worden en de interesten verdeeld aan alleenstaande bejaarden boven de 65 . Ze wou op die manier de eenzaamste in de maatschappij bereiken. En zo gebeurde , maar simpel was dat niet . Hoe al die mensen opsporen ??? Even werd die piste ook bewandeld , maar al gauw bleek dat niet efficiënt te zijn . Er was trouwens ook een serieuse personeelskost aan verbonden”.
Er werd gezocht naar een alternatief want de basisidee van het testament moest van de notaris gerespecteerd worden . Het achterliggend doel van Juffrouw Van koekenbeek was duidelijk bejaarden helpen door te zorgen dat zij niet in eenzaamheid zouden vertoeven . Maar met centen alleen los je geen eenzaamheid op
Marie-Rose Harnie: “En ja het idee “ Serviceflats “ was geboren . Het kapitaal werd zo belegd in een onroerend goed dat voor vele decennia ten dienste zou staan van onze bejaarde bevolking. In maart 1993 werden de koeien van onze weide gehaald en installeerde de firma Van Roey er zijn werfkeet”
Tussen al dat werk door liepen ook de eerste inschrijvingen binnen. Op 1 jaar tijd werden tussen de 160 à 170 inschrijvingen verwerkt. En op 1 juli ( 5 dagen na de opening ) stonden de drie eerste bewoners,( waaronder mevrouw Nini Demaere, die nu nog steeds in een serviceflat woont, voor de deur met een verhuiswagen .
Marie-Rose Harnie: “Met weinig mensen slaagden we erin alles in de plooien te krijgen , er werd niet gekeken op een uurtje min of meer en een paar maanden na de opening waren 41 appartementen volzet en begon het ware leven in VKB . De Zorg voor kwaliteit , vriendelijkheid , veiligheid van onze bewoners werd hoog in het vaandel gedragen en dit door de terreinwerkers die elke dag meer dan hun best deden”
EERSTE BEWOONSTER
Twintig jaar geleden stond Eugenie De Maere als eerste met de verhuiswagen voor de deur. Ook zij wilde haar woordje doen
“Ongeveer 20 jaar geleden vroeg toenmalig voorzitter Michel Bellemans mij, langs mijn schoonzoon om, of ik geen interesse had om mij in te schrijven voor een serviceflat dat ze gingen bouwen in Halle. Ik woonde in Essenbeek en moest dagelijks van aan 't Kapittel naar Halle om te gaan werken bij mijn zoon in de patisserie. Dat was natuurlijk een gelegenheid om rap "ja" te zeggen. Iedere avond deed Jan (haar zoon), mij naar huis, maar s' morgens was dat niet mogelijk. Nu deden wij 's avonds een omweg om te gaan zien wanneer ze zouden beginnen bouwen. Wat duurde het lang eer dé eerste ‘schup’ in de grond ging. Eindelijk zagen we de start en dan ging het redelijk vlug. Op een gegeven dag kregen we het nieuws dat de 10 eersten een kijkje mochten nemen en als ze het goed vonden, ons direct in te schrijven en ons voorschot betalen als bewijs. Ik was gelukkig bij de 10 eersten”.
Twintig jaar geleden stond Eugenie De Maere als eerste met de verhuiswagen voor de deur. Ook zij wilde haar woordje doen
“Ongeveer 20 jaar geleden vroeg toenmalig voorzitter Michel Bellemans mij, langs mijn schoonzoon om, of ik geen interesse had om mij in te schrijven voor een serviceflat dat ze gingen bouwen in Halle. Ik woonde in Essenbeek en moest dagelijks van aan 't Kapittel naar Halle om te gaan werken bij mijn zoon in de patisserie. Dat was natuurlijk een gelegenheid om rap "ja" te zeggen. Iedere avond deed Jan (haar zoon), mij naar huis, maar s' morgens was dat niet mogelijk. Nu deden wij 's avonds een omweg om te gaan zien wanneer ze zouden beginnen bouwen. Wat duurde het lang eer dé eerste ‘schup’ in de grond ging. Eindelijk zagen we de start en dan ging het redelijk vlug. Op een gegeven dag kregen we het nieuws dat de 10 eersten een kijkje mochten nemen en als ze het goed vonden, ons direct in te schrijven en ons voorschot betalen als bewijs. Ik was gelukkig bij de 10 eersten”.
Eugenie De Maere had woorden van lof voor het personeel van toen en nu en vooral voor Marie-Rose Harnie, die 20 jaar geleden verzantwoordelijk was voor de serviceflats.
Auteur
Felix Merckx