HALLE - Herinneringen aan de ‘Slag rond Hondzocht’

Rond de tafel zaten Alois Smismans, Jozef Debontridder, Mimi Deketelaere, Robert Merckx, Victor Saint Martin en Julienne Lambrachts

 

Alois Smismans was vier jaar bij de bevrijding en heeft nog één dag in zijn geheugen. Zaterdag waren er de ganse dag in de omgeving van het bos van Stéhoux hevige ontploffingen te horen. SS troepen deden er hun eigen munitiedepot ontploffen omdat het niet in de handen van de Engelsen zou vallen. Vanaf zaterdag was het nieuws zich aan het verspreiden dat de Engelsen op komst waren.

Alois Smismans: “Op zondagnamiddag konden wij de Engelse colonnes zien aankomen. Opeens kwamen bij ons de laatste camions met SS’ers op voorbijgereden naar Lembeek toe. Iedereen zegde dat ze elkaar zouden tegenkomen en inderdaad ze kwamen elkaar tegen en het waren nog de Duitsers die begonnen te vuren. Een paar tanks zijn van hun weg afgeweken en hebben de Duitsers aangevallen. Het was rap gedaan, enkele doden en de rest werd gevangen genomen. Een deel van de Duitsers is zelfs naar Elbeek gevlucht. Mijn buurmeisje sneuvelde. Zij waren in een gracht gesprongen en ook haar vader raakte gewond”.

 

Wat Alois nog goed weet dat hij ‘s maandags na vele jaren terug chocolade kon eten. Die kregen zij van de Engelsen.

 

Jef Debontridder had na de oorlog een hele verzameling van wat hij allemaal kon verzamelen op het slagveld. Het meeste ervan heeft hij intussen van de hand gedaan. Nu heeft hij nog een tafelmes van de Duitsers, een langwerpige verrekijker en een bajonet.

Hij weet nog heel goed het verhaal van Ernest Demunter alias Den Bok die een rijkswachter uitkafferde omdat hij een soldaat met verlof een proces gaf omdat hij zonder nummerplaat reed. Hij dreigde er zelfs mee om met de rijkswachter naar Brussel te gaan waar hij de commandant kende waar hij samen mee de oorlog had gedaan.

 

Jef Debontridder: “De rijkswachters dreigden ‘den bok’ in de gevangenis te steken, waarop hij zegde dat hij wel respect had voor het uniform van de rijkswachter maar niet voor de mens. Hij spoorde hem aan zijn uniform uit te doen, zodat hij hem een dikke rammeling kon geven”.

 

Jef Debontridder vertelde ook het verhaal van een “Engelsman” die met een motor op weg was naar Halle. Aan de brug van “Katerintje” werd hij tegengehouden met de melding dat er in Halle een kanon gericht stond op de Edingsesteenweg. De motorrijder was in feite een Hallenaar en zegde doodleuk dat ze maar Hals moesten spreken en dat ze langs de Grote weide zouden rijden om het kanon langs achter aan te vallen. Hij wist de weg er heel goed, want hij woonde in… de Grote Weide.

 

Ook Mimi Deketalaere en Robert Merckx hebben straffe verhalen. Zo vertelde Robert over het feit dat de Duitsers op alle deuren klopten om fietsen te krijgen om te kunnen vluchten. Een Duitser ruilde zelfs zijn paard voor een fiets. Al wat kon rijden werd gebruikt.

“Ik weet nog heel goed dat er een Duitse camion kwam aangereden en zij iets wierpen in onze tuin waar mijn moeder stond te kijken. Zij dacht aan een springtuig, maar in feite was het een klaroen, die nu nog bij mijn zoon ligt”, zegt Robert Merckx.

De vrouw van Robert Merckx, Mimi Deketelaere heeft de oorlog op een speciale manier beleefd. In 1940 vertrok ze met haar moeder te voet naar Frankrijk op de vlucht. Zij was vier jaar en zat in een koets. Toen Duitse vliegtuigen mitrailleerden heeft die koets haar leven gered. Een schrapnel kwam terecht in de valiezen die voor het gezicht van kleine Mimi stonden. Die schrapnel heeft ze nog steeds evenals het dagboek dat haar moeder bijhield tijdens de vlucht. In Edingen heeft ze ook de eerste dode mens gezien die er naast een dood paard lag.

Victor Saint Martin beleefde ook de bevrijding van dichtbij. Hij woonde in de Bellingenstraat en stond de bewuste dag op de hoek van de Bellingenstraat en de Edingsesteenweg om de troepen te verwelkomen en waar later werd gevochten.

 

Victor Saint Martin: “Op een bepaald ogenblik is er paniek uitgebroken toen de colonne Duitsers aankwam vanuit de Bellingenstraat en er iedereen is beginnen te vluchten. Het gevecht heeft er niet lang geduurd, want de Duitsers waren niet bewapend met zwaar geschut. Als de strijd gedaan was zijn de Engelsen de Duitsers gaan ophalen die zich verschuilden in de kelders. Ik zie nog dikwijls de beelden van de tanks die binnenrolden, de colonne Duitsers die er stuk werden geschoten en de gevangen die ze afvoerden naar Halle”.

 

Meer info over de feesten op http://www.editiepajot.com/regios/7/articles/20116