R. Vankasegem/A. Steenhoudt
25 jaar actief bij dezelfde club is niet meer alledaags. Voor een paar centen meer overweegt men een transfer, vind je zogezegd de club van je leven en dan ben je weg natuurlijk ... Niet zo bij Kevin Marcelis die al 25 jaar zijn Amis Réunis trouw is gebleven. Hij werd daarom zaterdag in de bloemetjes gezet !
Voorzitter Thierry Dufour las zaterdag onderstaande tekst voor een talrijk opgekomen publiek voor in het park van Buizingen, mede in aanwezigheid van Buizingenaar en schepen van sport van Halle, Michel Bellemans en secretaris van de Entiteit Vlaanderen, Roland Steenhoudt.
Op 17 juni 1980 zag Kevin het levenslicht. Op dezelfde 17de juni, weliswaar enkele tientallen jaartjes vroeger voor de ene, maar slechts enkele jaartjes voor de andere, werden ook ene Eddy Merckx en Sven Nys geboren. Van een merkwaardige dag gesproken ! Een kannibaal zou Kevin niet meteen worden, maar het werd al snel duidelijk dat hij de genen van kleine Eddy had meegekregen en moeilijk kalm te houden was.
Eddy besloot Kevin mee te nemen naar “den Amis” en liet hem de chassen (kaatsen, nvdr) zetten. Op 6 jarige leeftijd was de kleine echter niet meer te houden en besloten Martine en vooral Eddy om hem ook aan te sluiten bij Amis Réunis Buizingen. Het begin van een mooi sprookje.
In 1986 speelde Kevin tijdens zijn eerste jaar meteen kampioen van Halle en Brabant bij de pupillen, een prestatie die hij ook nog eens in 1990, 1991 en 1992 in dezelfde leeftijdscategorie zou neerzetten. In 1990 won hij ook het prestigieuze tornooi ingericht door Terjoden.
Indien hij niet zelf aan het spelen was vond je hem toch altijd op “den Amis” terug aan de zijde van Eddy de chassen zetten of gewoon plezier maken met zijn kameraadjes. Ondertussen was Kevin doorgegroeid naar de miniemen waarin hij samen met zijn ploegmaats de lijn van de pupillen doortrok en in 1993 en 94 opnieuw kampioen van Halle werd.
Bovendien won Kevin ook in de miniemen reeks het tot op vandaag nog steeds hoog aangeschreven “ Grand prix des minimes te Mignault”.De winnende foto hangt trouwens in het kaatsmuseum te Ath. Ook de “Grote prijs Schippers” te Halle schreef hij bij op zijn palmares.
Kevin werd ouder en groter en op 14 jarige leeftijd was hij ondertussen kadet geworden. Opnieuw werd hij in die reeks kampioen van Halle en haalde in 1994 de selectie van Brabant. Het was duidelijk Kevin en “den Amis” waren twee handen op één buik.
Nadat hij in 95 en 96 als kadet nogmaals de kampioenentitel van Halle had binnengehaald was het tijd om aan de laatste jeugdreeks te beginnen met name “junior”.Ook daar werd hij in 1997 en 98 nogmaals kampioen van Halle.
Uiteindelijk mocht Kevin de stap zetten naar de seniors waar hij in de “2de ploeg” werd opgesteld. De 2de ploeg stond toen nog in de schaduw van de grote 1ste ploeg van “den Amis” die op dat moment het ene succes na het andere boekte. Kevin beleefde veel plezier en betaalde ook leergeld. Terwijl zijn vroegere maats die met hem begonnen waren één voor één afhaakten of andere oorden opzochten bleef Kevin “den Amis” trouw.
Het arrest Bosman en het decreet van de niet professionele sportbeoefenaar noopte het bestuur van “den Amis” ertoe om na veel glorie eerste nationale te verlaten en met de 2de ploeg voort te spelen. De 2de ploeg met ondertussen kapitein Kevin werd de 1ste ploeg. Het vernieuwde bestuur timmerde hard aan de terugweg en gaf niet op. De ingrediënten waren : vriendschap, ambiance en allemaal spelers van Buizingen. Er werd meer dan één stevig feestje na de wedstrijd gebouwd en dit niet altijd tot grote tevredenheid van kleine Eddy.
Het stond als een paal boven water dat Kevin en “den Amis” niet van elkaar los te koppelen waren.
Er waren ploegen waar hij meer kon gaan verdienen die hem het hof maakten maar steeds kregen ze dezelfde boodschap mee: “Ik ben van “den Amis” en ik blijf bij “den Amis”.
Voor Kevin speelde geld geen rol zolang hij maar in Buizingen kon spelen en het respect kreeg dat hij ook verdiende. Kevin is veel meer dan een clubspeler en kapitein. Iedere eetkermis, is het nu de mosselkermis of spaghettikermis, is Kevin er van in het begin tot het einde bij. Het bestuur kan steeds op hem beroep doen. Altijd is hij bereid om de handen uit de mouwen te steken.
Als kapitein geeft hij ook zijn visie op de ploeg en is steeds bereid voor een babbeltje als het wat minder gaat. De ploeg ging samen met Kevin van Gewestelijke 3 naar 2 en 1… In 2006 werden we opnieuw kampioen in Gewestelijke 1 en dus gingen we naar Bevordering. Een tussenstap naar nationale 3….
Vandaag zijn we 25 jaar later… een kwarteeuw lang is de kleine steeds “den Amis” trouw gebleven. In een hedendaagse maatschappij waar er weinig of geen plaats is voor sentiment heeft Kevin het tegendeel bewezen.
Het woord clubspeler bestaat dus nog wel en daar is hij het grote voorbeeld van…
In gestalte is hij niet de grootste maar als mens en clubspeler is hij een reus…
Kevin… “Monsieur Amis” die titel komt je toe…
